خوردگی یک پدیده طبیعی است,هنگامی که فلزی در معرض رطوبت و هوا قرار می گیرد رخ می دهد.برای جلوگیری از وقوع این پدیده که خسارات فراوانی را ببار می آورد راههای متعددی از جمله بهره گیری از حفاظت کاتدی وآندی,استفاده از انواع پوشش های فلزی و غیر فلزی همانند گالوانیزه کردن,پوشش های آلی و معدنی وجود دارد.در این میان پوشس های فلزی بدلیل داشتن محدودیت هایی همچون هزینه,وجود خلل وفرج فراوان درسطحشان)بدلیل بکارگیری روش های تجاری(وبروز پدیده گالوانیکی استفاده از آن جهت جلوگیری از وقوع این پدیده مقرون به صرفه نیست.برای برای بهینه کردن پوشش های مقاوم به خوردگی,امروزه از نانوفناوری در این پوشش ها خصوصا پوشش های آلی)رزین اپوکسی(به منظور افزایش خواص مقاومتی آن بهره می گیرند. به این صورت که می توان با اصالح اینگونه پوشش ها با نانوذراتی مانند زیرکونیا یا اکسید آهن می توان قابلیت ضد خوردگی آن را به مراتب بهینه کرد که وEIS 2 LSVو1 ECN برای تست آن نیز از تست های الکتروشیمیایی همچون 3 وتست واقعی سالت اسپری استفاده شده است.

دانلود فایل pdf این مقاله از اینجا

برگرفته شده از وبسایت تخصصی خوردگی corr-protection.blog.ir

پودر هیدروکسی آپاتیت (HA) با استفاده از روش متانزیس سنتز شد. سوسپانسیون حاوی نانو ذرات10g/L) HA با مقادیر مختلف پلی اتیلن گلیکون (PEH) (0، 1، 2، 4 و 6 g/L به عنوان توزیع کننده تهیه شد. اثر PEG بر پایداری کلوئیدی سوسپانسیون ها با استفاده از آزمون های پتانسیل زتا، ویسکوزیته و طیف سنجی مادون قرمز (FTIR) بررسی شد. نتایج TFIR نشان داد که PEG بر سطح نانوذرات HA جذب می شود. با توجه به نتایج بدست آمده، مکانیزم عملکرد PEG به عنوان توزیع کننده، شامل پروتونه شدن و سپس جذب بر سطح نانو ذرات HA است که این امر منجر به افزایش بار سطحی ذرات و ایجاد پایداری کلوئیدی از طریق مکانیسم الکترواستریک می شود. رسوب نشانی الکتروفورتیک (EPD) از سوسپانسیون های حاوی نانوذرات HA و غلظتهای مختلف PEG بر روی زیر لایه ی فولادزنگ نزن 316L در ولتاژهای 60 و 200V و در زمان های مختلف (15، 30، 60، 120، 240 و 360 ثانیه) اجرا شد. EPD از سوسپانسیون حاوی PEG 2g/L سریعترین سنتیک را نشان داد که به علت بیشینه بودن پتانسیل زتا (32mv) نانوذرات HA در آن و در نتیجه بیشترین مقدار موبیلیته ی الکتروفورتیک برای آنها در این سوسپانسیون می باشد. تصاویر SEM نشان دادند که رسوب تشکیل شده از سوسپانسیون حاوی PEG 2g/L دارای ریزساختار ریزتر با کمترین میزان اگلومره شدن می باشد. تصاویر میکروسکوپ نوری نیز نشان داد که PEG به عنوان یک بایندر موثر برای جلوگیری از ترک برداشتن رسوب حین خشک کردن عمل می کند. اثر اعمال پوشش HA از سوسپانسیون های مختلف بر روی مقاومت به خوردگی زیرلایه فولاد زنگ نزن در محیط رینگر و دمای 37/5 ºC با استفاده از روش پلاریزاسیون مطالعه شد، مشاهده شد که پوشش رسوب داده شده از سوسپانسیون حاوی PEG 2g/L دارای بالاترین مقاومت به خوردگی در محلول رینگر می باشد.

دانلود فایل pdf این مقاله از اینجا

برگرفته شده از وبسایت تخصصی خوردگی corr-protection.blog.ir

پدیده خوردگی طی سالیان متمادی یکی از مهم‌ترین مشکلات صنعتی بوده و تحقیقات زیادی جهت کنترل آن صورت گرفته است. این پدیده بیشتر روی فلزات و آلیاژها و همچنین مواد پلیمری به‌واسطه برهمکنش با آب دریا، محیط ‌تر، باران‌های اسیدی، پرتوهای مختلف، آلودگی‌ها، محصولات شیمیایی و قراضه‌های صنعتی رخ می‌دهد. فصل مشترک بین مرزدانه‌ها و ترک‌های دوطرفه و مواد غیر همجنس، مکان‌های مستعد جهت خوردگی هستند، ضمن این که وجود ناخالصی‌ها، مورفولوژی سطح و مطابقت نداشتن شبکه ساختاری مواد می‌تواند نرخ خوردگی را افزایش دهد.

Read More

در این تحقیق، تاثیر نانوذرات کاربید سیلیسیم و روش آماده‌سازی سطح زیرلایه بر خواص مکانیکی و رفتار خوردگی پوشش‌های نانوکامپوزیت PU-SiC با ضخامت حدود 40 میکرومتر بر روی زیرلایه فولاد کم‌کربن مورد ارزیابی قرار گرفت. نانوکامپوزیت‌ها به روش اختلاط محلولی تهیه شدند و زیرلایه با روش‌های ماسه‌پاشی و سنباده‌زنی آماده‌سازی شد. اندازه نانوذرات و پراکندگی آن‌ها با استفاده از تصاویر میکروسکوپی الکترونی روبشی گسیل میدانی و تجزیه و تحلیل پراش پرتو ایکس بررسی گردید. خواص فیزیکی و مکانیکی پوشش‌ها با استفاده از آزمون‌های چسبندگی قدرت کندن، ضربه لوله‌ای و سختی‌سنج مدادی، مورد بررسی قرار گرفت. جهت بررسی تاثیر پوشش‌ها بر خواص خوردگی فولاد از آزمون‌های امپدانس الکتروشیمیایی و پتانسیودینامیک استفاده گردید. جهت بررسی تاثیر نانوذرات بر ساختار پلی‌یورتان از آزمون طیف‌سنجی زیر قرمز تبدیل فوریه استفاده شد. نتایج بررسی‌ها نشان داد، با افزودن نانوذرات تا 2 درصد وزنی در پوشش‌های پلی‌یورتان، استحکام چسبندگی تا 50 درصد، سختی از 3H به 5H و مقاومت به ضربه پوشش‌ها حدود 34 درصد افزایش یافت و تغییر چندانی در رفتار خوردگی آن‌ها نسبت به پلی‌یورتان ایجاد نشد. نتایج تجزیه و تحلیل پراش پرتو ایکس و تصاویر میکروسکوپی الکترونی روبشی گسیل میدانی نشان داد نانوذرات تا 2 درصد وزنی به خوبی در زمینه پلی‌یورتان پراکنده شدند. آماده‌سازی سطح زیرلایه به روش ماسه‌پاشی نسبت به روش سنباده‌زنی استحکام چسبندگی را تا 35 درصد بهبود داد ولی مقاومت به ضربه کمتری در پوشش¬ها ایجاد کرد.

دانلود فایل pdf این مقاله از اینجا